Ev dîmen ne yê Şerê Cîhanê yê Yekem e û ne yê duwemin e. Ev dîmen ne ji zikê dîroka mirovatî ya veşartî hatine kişandin. Ev dîmen berdewamiya jiyana hovane ya mirovatiyê ye. Her ev dîmen yê Şengala wêrankirî ye. Dîmenê sedsala 21´an e, ya ku mirovatî şehnaziyê pê dike. Dîmenê ku riwê mirovatiya pêşketî reş dike. Ev dîmen ê ku kîn û hêrsa di dilê zikreşan de derdixe. Hem jî bêbextiya biratî û mirovatiyê nîşan dide. Her ev dîmen berdewamiya fermanên hovane ne. Ev dîmenên 73. mîn fermana Kurdên Êzidî ne. Bê guman mirovê xwedî ûjdan bêyi ku hêsran bibarîne, nikare temaşeyî van dîmenan bike, hêsran ne tenê li ser vê qirkirinê, lê belê li ser bê şermiya mirovatiyê bibarîne. Ev der herêma Şengalê ye. Ya ku careke din bû şahidê bûyerên dirindane. Bû şahidê fermana Kurdan. Şingal ew jî weke xûşkên xwe(Kobanê – Serêkanyê – Efrînê – Qamişlo – Tiltemirê – Hesekê – Tilkoçerê – Mexmûr) û tevahiya Kurdistanê derbasî nava şerê hebûn û tunebûna Kurdan dibe û bi ber şepa êrîşên hêzên bi kirasên kin û rihên dirêj dikeve. Yê ku bê poşmanî seriyan ji gewdan hildiqetînin. Û jinan li bazarên rûreşiyê difroşin û wan ji bo gankirinê li xwe mar dikin. De bila mirovayetî ji xwe fedî bike û de bila serê xwe têxe bin xweliyê û laşê xwe yê tazî ji derve bihêle.... (TÊ KİRASEKÎ ŞÎN Lİ BER XWE BİKE YAN TÊ ZÊREKÎ FERÎQ PAŞA BÎNE) Ev gotin hîna di bîra Kurdan de ye. Ferîq Umer Wehbî Paşa di sala 1893 de İSLAM li ser Kurdên Êzdî ferz dikir û digot çi kesê bibe bisilman wê kirasekî şîn û zêrekî bidiyê, lê yê razî nebe, wê bê kuştin û hertiştê wî wê ji dest here. Evî paşayê ji Kurdan dixwest ola xwe bi kirasekî û zêrekî bifroşin, beramberî jiyana xwe rizgar bikin. Bi rengekî pir erzan Kurd stûxar dikirin, lê diyar e ku xwesteka paşa pêk nehat. Lewra Kurd di berxwedana xwe de berdewam bûn. Bê gûman şer ne li ser serê Kurdên Êzidî tenê dihate birêvebirin. Şer li hemberî Kurdan bi giştî dihate kirin û ti xwestekê Kurdan nedihate erêkirin, ji hêla hêzên desthelat dar ve. Lê Kurdên Êzidî şerekî dualî bi ser wan de dihat. Yek ji ber ku Kurd in, dido ji ber ku ne bisilman in. Ji
ber vê operasyonê bi ser wan de dihatin, di bin ala ola isalmê de bûn. Lewra Kurdê bisilman jî tê de beşdar dibûn, ji bo parastina berjewendiyên xwe bi deriyê bilind re. ÊZIDÎ KÎNE? Piraniya nivîskar û lêkoliner dibêjin ku navê Êzdiyan ji gotina EZDA hatiye. Ew jî di wateya Xweda de ye, yanî kesê ezda me. Ew jî Xweda ye. Ezdan navê xwedayê ku Kurdan perestina wî dikirin. ÊZIDÎ ola herî kevnare di dîroka olê cîhanê de û ew bingeha tevahiya olaye. EZÎDİYET ji Mezopotamya derketiye û bi taybet ji nava Kurdan. Ji ber vê em dikarin bêjin ku EZÎDİYET ola Kurdên kevnar yê ku li ciyayê zagrosê dijîn û ber bi deşta Dihokê ve herikîn û li wira li herêma Şêxan û di nava çiyan de peresgeha LALEŞA hate avakirin. ADEM li laleşê hatiye dunyayê. Her weha nûh geştiya xwe li ser axa EZÎDİYAN li cem kaniya sipî ava kir û jiyana giyaneweran li ser çiyayê Cûdî parastiye. Ev hinek ji baweriyên ola EZÎDİYAN e. Her weha roj – heyv – stêrk - kewkeb û her heft perî jî pîroz in. Horî yan horê yekem dayik a EZÎDİYAN e û kesayetiyên mîna Zerdeşt BirahÎm Xelîl ji kaniya EZÎDİYETÊ zanestiyê xwe wergirtine.. Pir kesan xwestin, dîroka ola EZÎDİYAN ya ku di bengeha xwe de ola Kurdan e berovajî bikin û ji rastiya wê dûr bixin. Bi taybet piştî dagirkirina Erebên di bin navê ola Îslamê de yê ku êrîşê xwe anîn ser herêma Kurdistanê, ne tenê di aliyê olî de her weha di aliyê netewî de jî rastî nerastiyan û derewan hatin. Hin kesan gotin ku ew Asûrî ne û hinkesan jî gotin ew Ereb in û her weha li gorî berjewndiyê hêzên desthelatdar dîroka Kurdên Êzdî dihate guhertin. Hewildanê bi vî rengî, di rastiya xwe de ew bû ku Êzdiyan ji Kurdan dûr bixin û wan wenda bikin. Hem jî ola EZDA ji holê rakin û çandeke dîrokî qır bikin. Bi hatina ola Îslamê li herêma Kurdan ola EZÎDİYAN kete metirsiyeke pir mezin. Ji ber ola Îslamê xwe bi rêya dagerkirina welat û miletan û bi şûr belav dikir, her weha şerê olî û yê netewî dest pêkir û di bingehê de Ola Îslamê di bin navê xwedê de di bingeha dewleta neteweperest ava dikir, lê ola Êzîdiyan ne tebşîrî bû û ne jî siyasî bû, ji ber vê belav nebû di nava miletan de, her weha di ola Êzdiyan de pêxember jî nebû, ji ber di baweriya wan de, nabe di nava mirov û Ezdan de kesekî dîtir hebe, di encamê de û piştî berengariyên pir dûr û kûr Kurd bûne bisilman, lê beşek ji wan li ser ola xwe man û ketin çiyan ji ber ku xwe ji êrîşan bi parêzin.
Tevî hemi fermanên ku bi ser serê Kurdên ola xwe parastin de hatin û di nava pir cînosayd û qirkirina re derbas bûn lê Êzidî qir nebûn û heta niha li herêma Şengal û Şêxan û pir cihên din dijîn. Di nava van Kurdan de pir kesayetiyên bi nav û deng derketin. Wek: Hisên Begê Dasinî yê go mîrîtiya mîrneşîna Soran – Hewlêr û Duhokê di kir. Di wê demê de ev herêm bi welatê dasinya bi nav di bû. Her weha Mîrze Paşa – Nemir Simo – Sifûkê Mito – Mehme Evdê Hebabî - Erebê Şemo – Biroyê Şerqî – û Derwêşê Evdî. Ji şeveqa dîrokê û heta niha her dem mirovan ji bo azadî û baweriyên xwe tekoşîn kiriye. Li cihê zilm û zor lê hebe, wê berxwedan û tekoşîn jî peyda bibe. Şer, bi hezarê salan dibe û heta niha wekheviya civakî pêk nehatiye. Ji ber bengeha hemi şeran desthilatdarî bû. Dîmenê Roma (Şoreşa Sipartakus) Li Roma kolan biryara serhildanê li hember koledar û efendi yê xwe bikin dan. Di wê demê de ku kole çi jin û çi mêr di nava bazaran de dihatin kirîn û firotin û her koleyek milkekî taybet ye efendiyekî bû. Her tişt bi serê wan de dihate kirin. Jin ji bo kêfê û mêr ji bo kar û xizmetkariyê dihatin bikaranîn. Sipartakos kesekî li cem efendiyekî Roma kole bû, lê ewî şoreşek rakir û zincîrê koletiyê qetand û dest bi rizgarkirina kolan kir. Yek bi yek ew dane ser hev û bi Romiyan re ket şerekî giran. Ewî Roma ser binî hev kir. Kole şiyar dikir û dikarî bû heta dawiya jiyana xwe di şoreşa rizgarkirina kolan de bi bawerî be û bi şoreşa xwe karî bû bîreweriyên Roma biguhere. Romiyan bi rengê herî hovane êrîş li ser serhildana koleyan kir û didîtin ku ne ji mafê kolan e ku li hemberî desthelatdariya wan ya ku ji hêla xwedawendan hatiye pîrozkirin, rawestin, ji ber wê yasayê wan li ser vê bingehê dihate avakirin, û ji bo berdewamiya misogerkirina desthelatdariya xwe ya ku ji xwedawendan hêz digirt, kole bi qedera wan razî dikirin. Lê Sipartakos ev yek ne pejirand û ji Romayê re nîşanda ku ti têkiliyên xwedawendan bi kiryar û yasayê wan re nîne. Li Rojhelata Navîn jî rewşeke bi wî rengî hate jiyankirin, mirovan xweda kirin amûreyek ku di bin wî navî de deshelatdariya xwe avabikin û ji boy wê pir xwîn rijandin. Tekoşîna li hember zilm û zoriyê netenê li Romayê bû, her weha li Kurdistanê jî dihate birêvebirin.
(dîmenên Şengalê) Şengal di 46 fermana de debas bûye Ev 768 salin ku Kurdên Êzidî di nava operesyonên qirkirinê de derbas di bin. Yekem car neyarî li hember Kurdên Êzidî hatiye kirin ji aliyê xwedanê Mûsilê Bedreldîn Lûlû a di sala 1246´de bû. Bedreldîn Lûlû a Şêx Hesenê oldar yê Êzdiyan kuşt û mîrneşîna wî tar û mar kir. Her weha berdestê wî jî kuştin û xelek koçber kirin. Di wê demê de ev Kurdana di Şam Û Helebê re derketin. Piştî vê rûdanê Kurdên Êzidî di nava karîsata û wêraniyan re derbas bûn. Ji sala 1246´anheta 2014´an ferman li dûv fermanê hatin pêkanîn bi tayebet di serdema Xilafeta Osmaniyan de û hejmara wan gişte 73 fermanan. Bi giştî ferman di bin navê olî de encam didan û ji ber ev beşê Kurdên ÊZIDÎ ne. Dunya bê deng dima, her weha Kurdê bisilman jî bê deng diman. Di van sedsalan de Kurdên Êzidî bi 10 hezaran hatin kuştin û bi 100 hezaran penaber bûn. Hin ji wan gihiştin ermînyan – corciya û hin jî gihiştin çiyayê Kurmênc û deşta cûmê (li herêma ku îro jêre tê gotin Efrîn) Wekî dîrok dibêje Kurdên Êzidî di nava 73 fermana de derbas bûne. 27 ferman li dijî herêma Şêxan bûn û 46 ê din li dijî çiyayê Şengalê bûn. Di nav van fermana de carna operasyonên qırkirinê bi ser herdû herêman de bi hevre li dar diket. Heger em li van dîmeman temaşe bikin, wê rewşa fermanên berê jî bê ber çavên me. Di nava rûpelan de hatiyê nivîsan din kû dema êrîşî Kurdan dihate kirin, kom kujî pêk dihatin. Jin û zarok dihatin dîlkirin û li nava bazara Mûsil - Bexda û Strnbolê de di hatin firotin, jin rastî destdirêjiyan dihatin û ji bo kêfxweşiya efendiyan amade dibûn . FERMANÊN Dİ SER DEMA SULTANÊN OSMANİYAN DE Fermana 1 – 6 di serdema sultanê Osmanî Silêman Xanê Qanûnî de bûn, di sala 1570 de Ebû Siûd al Aradî ku ew muftiyê dewletê bû, fetweyek derxist û tê de kuştin û firotna Kurdên Êzidî yasayî kir. Ev êrîş bi giştî li ser devera Şêxan pêk dihatin. operesyona qirkirinê ya heftan li ser Şingaliya pêk hat di sala 1607 de bû, elî paşa canpolat biryara wê da bû. Lê Şengalî bi serketin û 7 hezar leşkerê Osmaniyan hate kuştin. Her weha opersyonê qirkirinê berdewam kirn, netenê Osmanî, Sefewiy –
Ereb û Kurdan jî êrîş dibirin ser Şengal û Şêxan. Tiştê balkêş ew e ku kurd di 7 fermanê Êzdiyan de başdarbûne. di nava van 7 fermana de, 3 ji wan mîrê Kurdan weki mîrê Erdelanê Ehmed Xan û mîrê Badînan Qubad Beg û Mîrê Kor ê Soran (Mihemed Beg) pê radibûn. Ev mîr û begên Kurdan ji bo parastina mîrtî û mîrneşînên xwe milkeçi ya xwe ji sultan re diyar dikirin, û amad ebûn êrîşî her kesekî bikin. Êzidî îro jî dibê jin mîrê Badînan yê nû em firotin û destê xwe ji nava me kişand û em rû be rû li hember amîreya kuştinê hiştin bê parastin. Ji ber vê herêma Şengalê vala bûye û xelkên wê jê direvin. Ev yek jî hejmara fermanên ku hatine kirin radike fermana 74 ran. SB: ÇEND HEVPEYVÎN Fermana dawî di sala 1917´an de li hember Şingaliyan pêk hatibû. Her çend di vê serdemê de biryara perçebûna Kurdistan jî hatibû girtin û Şerê Cihanê yê Yekemîn dihate jiyan û Împeratoriya Osmaniya li ber ji hevketinê bû ku navê wê bi bû (peyayê nexweş), lê tevlî hemû rûdanan Osmaniyan hîna dixwestin ku Kurdên Êzidî qirbikin û belkî ev yek ji karê xwe yê dawî didîtin, tevlî ku 400 salî şerê Kurdên Êzidî kirin lê nekarî bûn wan tune bikin, lê di sala 2014´an de hêzeke cete ya bi navê (dewlet al îsalm li îraq û şamê DAİŞ) ya ku pir cavdê dibêjin ku bi dewleta Turk re di nava têkiliyan de ye. Vê rewşê di de pêş, tiştê di dilê sultanên Osmanî de mabû û pêk nehatibû, sultanê nuha yê Cimhûriyeta Turkiyê dixweze wê hêviya qirkirina Êzdiyan pêk bîne. Ji ber ku tenê Kurdên Êzdî di nava wan 400 salî de li hemberî desthelatdariya Osmaniyan şer kirin û teslîm nebûn, nexasim di bir operesyona de derbeyên giran li artêşa Osmaniyan didan. Şengal bajarekî kurdan e ku niha li Başûrê Kurdistanê dikeve û li Bakurê İraqê ye. Bajar di hêla rêvebiriyê de girêdayî parizgeha Neynewa ye. Şengal ji di gotinên kurdî pêk hatiye ŞENG û AL di wateya ala xweşik, yan jî aliyê xweş. Li Şengalê Kurdên Êzidî û yê şî'a jiyan dikin, û di demên dawî de Ereb û Kurdên sûnî jî li wira bi cih bûn... Basiyên iraqê û di encama birêvebirina siyaset erebkirina Şengal, pir êl û eşîretên ereb ji başûr û orta Iraqê anînîn û li derdora navenda Şengalê bi çih kirin, her weha bi hezaran Kurd ji herêma Şêxan penaberkirin û ew li derdora Şengalê di nava kombûnên niştecîbûnê de bi çih kirin. Li derdora Şengalê pir gundên girîg hene wek: Sinûnê – Tel Albenat –
Tel Qaseb – Dihola – Borik Weriye –Xana Sor – Dugirê – Xerab Bazar – Zorava – Kihêl – Tel Ezîaz – Sîba Şêx Xidir – Girzok – Gir Ezêl ....û bi dehan gûndê din. Bi hilweşandina imperatoriya Osmaniyan de Kurdên Êzidî reha nebûn û vê carê rastî êrîşên artêşa Iraqî heatin. Ji sala 1921´ê heta 2003´an hikûmetên Iraqê li ser koçkirin û erebkirina Kurdên Êzidî pir xebat anin birêvebirin. Ermanca Bexdayê ne tenê guhertina demografya herêmê bû, lê belê erebkirina wê jî bû, hem jî bidawîkirina dîrok û çanda Kurdên Êzidî bû. Di sala 1925´an de hêzên leşkerî yê iraqê operesyonek berfireh li dijî Kurdan li çiyayê Şengalê li dar xistin, armanca wê pêkanîna pirojeya bi navê (Cezîrê) bû, ev piroje armanc ji bicihkirina Ereban bû. Şengaliyan di bin serokatiya Dawûd Dewad de serî rakirin û li ber xwe dan, lê serhildana wan şikest û 9 kes ji serkirdeyên serhildanê hatin îdamkirin. Hikûmeta îraqî birengekî fermî Kurdên Êzidî di sala 1977´an de wekî Ereb tomarkirin, û xwest bi vê gavê peywendiyê wan bi yek carî bi Kurd û dîroka wan re bibire. Û di bin desthilatdariya Baasiyan de zêdeyî (215) gundên Êzdiyan hatin wêrankirin, her weha zimanê kurdî li Şengalê hate qedexekirin. Kurdê Êzidî di 73 fermanan de derbas bûn, Sefewiyan – Osmaniyan û Ereban, bi rengekî hovane êrîşê xwe tanîn ser Kurdên Şengalê û Şêxan, ev êrîşana di bin navê Xwedê û Îslamê de dihatin kirin. Li gorî tê xweyakirin di bingeha xwe de ev ku Kurdên Êzidî bi taybet desthelatdariya ti kesî li ser xwe qebûl nedikirin. Ji ber vê şer dikirin û ne di bûn xulamê ne Osmaniya û ne jî Ereb û Eefewiyan û heger şer tenê di çarçoveyeke olî de ba, bê guman olên din jî hebûn, wek ola xiristiyanan û ya cıhûya, her çendî êrîş li dijî bawermendên wan olan jî pek dihatin, lê ne wek operesyonên bi ser bawermendên ola Êzidî bûn, ev yek ji diyar dike ku Êzidî mêr û mêrxas bûn. Şengal 2014 fermana 74 Di 3/8/ 2014 de rêxistina bi navê (DAİŞ) piştî kontirolkirina Mûsil, berê xwe da herêma Şengalê û êrîşî Kurdan kir... Ji ber hêza leşkerî ya Şengaliyan nebû, û hêza pêşmergeyan ya ku li Şingalê bi cih bûbûn, li ber xwe nedan û bi şûn ve vekişiyan. Şengalî rû be rû li hember kuştin – wêrankirin – talankirin – destdirêjiyên seksî li hember jinan man. Di 3 yê tebaxê de Kurdan bi çekên sevik yê ko di dest wan de li ber xwe
dan, lê hêza wan têrê nedikir kû li hember êrîşên (DAİŞ) rawestin. Ji ber vê ber bi çiyayê Şengalê de kişiyan. Bi sedan hatin kuştin, lê hêzik di bin rêvebiriya Qasim Şeşo berê xwe da mezarê Şerefdîn, û xwe li wira bi cih kirin, vê hêzê ji bo parastina mezar xwe amade dikir. Bi taybet piştî (DAİŞ) kete bajarê Şingalê û mezara (Sîtî Zeyneb) yê şî'a teqanin. Weki em di van dîmenan de dibînin zarok – kal – jin – mêr bi çol û çiya ketine û ji ber hovîtiya (DAİŞ) ê direvin û hawar dikin... SB: hevpeyvîn Diyar e ku ev xelkana ne siyasetê nas dikin û ne DAİŞ – Yekîtiya Netewan – hêzên nav netewî. ev milet diyare ku tenê dixwest jiyan bibe û dûrî dûr ji hevsengiyên siyasî di gotinê wan de diyar e ku xwestekê wan tenê yê jiyanî ne. Av – nan û derfetê jyanê, lê hin kesan hikûmeta MALİKÎ û PARTİYA DEMOKRTA KURDİSTANÊ TAWANBAR DİKİRİN û dibêjin ku ew berpirsiyarin li hember rewşa ko tê de derbas dibin SB: Di nava van çiyayê rût de û di nav xaçerêkan de bi hezaran kes bi piyan û di bin tîrêja roka tebaxe germ de bê av û bê nan birêketine. Nezanin ber bi ku derê vê diçin, lê li dûv xwe nanerin. Her tişt hêlan tenê dixwazin giyana xwe rizgar bikin. Çavê wan hêsiran dibarîne, dilê wan tije birîne, hewara xwe dighînin Tawûsê Melek û Partiya karkerên Kurdistanê û Serok APO. Li vira û li ser çiya piştî 6 rojan tangeke av digihêje wan, zarok li dora wê kom dibin û dixwazin tîbûna xwe avbidin, lê avê çavê wan yê zuha bûbû careka din şilkir û agirê di nava sînga wan de gorkir. Di vê demê de serokê EMERÎKA BARAK OBAMA got em ê destê alîkariyê dirêjî Kurdên Şengalê bikin û em ê êrîşên ezmanî li dijî (DAİŞ) ê bi kar bînin, lê ev kesên ku pêwîstiya wan bi alîkariyê heye, teştekî din dibêjin û qala xiyanetê dikin: SB: Ev zarok li ser van çiyan ji dayik bûye, zarokekî çavê xwe li dunyayê veke û bibîne ku ew direve. Li çolan e. Bê av û nan e, dayik perîşan e, nedikare wî ji sînga xwe şîr bide, wê ev zaroka çawa jiyana xwe berdewam bike.
Zerdeşt Şingalî endamê tevgera azadî û demokratî a Êzdîya ye. Ew jî weki hezaran kes panaber bû ye , me ew li vira dît û wî digot: SB: ZERDEŞT ŞİNGALÎ Hin Kurdên ŞÎ'A jî di nava penaberan de hene, lê nikarin bi axivin. Li vira komek jin û zarok civiyane. Ew tev de birîndar in. Ne derman û ne textor. serê wan di nava xwînê de mane, serê wan diêşe û digrîn, lê tu çara wan nîne. Yan wê hêdî hêdî bimrin yan jî wê hinek bi hawara wan ve bên. Di dema ev kesana di otompîla xwe de bûn û direviyan, moşekek hawinê hat û li nêzî wan ket, û di enca mê de otompîla wan qulipî û ev tev de tê de birîndar bûn. Me ev kesana jî li dûv xwe hiştin û me berdewam kir. Li vî cihî hin malbat rawestiyane û ji bo xwe ji tîna rokê bi parêzin, konên bi çûk çêkirine. Peyayên bı temen digrîn, û ew jî qala partiya Demokrata Kurdistanê dikin û di bêjin: SB: Penaberên Şengalê rastî maleke koçer têne. Xwedanê vê malê her tiştê xwe da van penabera. av – xwarin û genim, tevlî ku tiştekî wî jî zêde nebû. Ev Gırûp a penaberan ev çar roj in bi rê ketine, jin digrîn û wan jî qala derdê xwe ji me re kirin SB: Dema em li vira bûn komek ji şervanên YPG jî gihiştn vî cihî, ew bi xelkê re axivîn û soz dan kû wan bighînin rojavayê Kurdistane, her cend ev yek bi dilxweşiya penaberan bû, lê ewan rewşa rojavayê Kurdistanê jî baş dinasîn. Lê tevlî hemi tiştî piştî rakirina hink genim careka din bi rê ketin ber bi rojava. Li ser rê hindek otompîl yê ji rojavayê Kurdistanê bi rê ketibûn gihaştin penaberan. Di destpêkê de kesê nexweş – zarok – pîr û kal . bi xwe re birin û çûn. Me jî rêya xwe berdewam kir û em ber bi bilindahiyên çiyayê Şengalê ve çûn. Her ku em diçin xelek zê de dibin û rewş xerab dibe. Di vê newalê de komek ji xelkê tê de rawestiya ye. Yan jî behn vedanekê distînin û xwe ji bo birêcûnek dirêj amade dikin. Di vê newalê de weki diyar dibe kaniyek
avê heye. Zarok – jin – û her kes li ser wê kom bûne. Hin ava xwe dadigrin, jin jî cilûbergên zarokên xwe dişon û kal û pîran jî xwe dane aliyekî û temaşe dikin. Zarok bê şîr mane. Hindek jin jî bi sebreke mezin rûniştîne û li benda paşerojeke ne diyarin. Ev kesa jî ji bo birayê xwe yê seqet daran çêdike, dixweze alîkariya wî bike, birayê wî nekare birêve biçe, ji ber vê ew derdê wî dikşîne. Li vira jî peyakî bi temen axivî û got: SB: Gera me berdewam kir di nava van penabera de hewara wan gihişte her derê. Li ser van çiya em rastî hêza parastina gelê kurdistan hatin. Ev hêz ev şeş roje ji bakurê Kurdistanê bi rê ketine heta gihaştine Şingalê. Her weha hêzên yekîneyên parastina gel ypg jî ji roja yekem de di nava şer de û bi hemi giraniya xwe xelkê Şengalê ji karesateke mirovatî rizgar dike. Hin ji endamên HPG ji me re axivîn û gotin: SB: Di nava 10 rojan de YPG – HPG di karîbûn zêdeyê 100 hezar kes ji nava çiyayê Şengalê rizgar bikin û wan derbasî rojavayê Kurdistanê bikin. Ji Şengalê heta Sêmalka kerîdoreke oleyî vekirin û milet tê re rizgar kirin. Her weha van her dû hêzan ciwanên Kurd yê Şengalî bi rêxistin kirin û careka din li Şengalê vegerandin, di bin navê yekîneyên berxwedana Şengalê bi sedan kes tev lê bûn û berê xwe dane Şengalê. Xelkê ji ber êrîşên daişê reviyan, qala berxwedana QASİMÊ ŞEŞO dikirin. Qasimê Şeşo parastina mezarê Şerfedîn dike. Me xwe gihand wê deverê û Qasimê Şeşo ev ji me re got: SB: Wekî tê xuyakirin, fermana 74´an ya di ser Kurdên Êzidî de hat, di roja 3´yê tebaxa 2014´an de Kurd kirine yek. Ne weke 73 fermanên berê bûn, bi taybet wekî ku xelkê Şengalê gotin, hêzên HPG- YPG ew bûn xemîreya yekbûna Kurd. Û hetanî niha hêzên Kurd yê di binê ala Koma Civaka Kurdistan KCK de tevdigerin, li Şengalê – Mexmûr – Kerkûk – Rebi'a- û bi dehan cihên din belav bûne û wanderan diparêzin, her weha şer di navbera wan û çekdarên rêxistina DAİŞ´ê de berdewam e. Bê gûman hêzên pêşmerga jî li dijî heman rêxistinê şer dikin û serokê herêma Kurdistan Mesûd Barzanî piştî hêzên HPG Mexmûr ji DAİŞ rizgarkir, çû seredana wan û ew pîroz kirin.